نويسنده در اين كتاب از دانش وسيع روان‌درماني خود و نيز آنچه كه بي‌گمان از ارزشهاي اساسي انساني است، براي نوشتن دربارة اهميت مهرباني سود برده است. آنچه از او بويژه دربارة شيوه‌اش حائز اهميت است چيزي است كه مهرباني را نقطة آغاز و سرچشمة ويژگيهاي مثبت ديگر مانند درستي، بخشش، شكيبايي و بخشندگي قرار مي‌دهد، كه در اين روش جذاب و تشويق كننده به كار برده مي‌شود. اگر به درستي بينديشيم، آشكار است كه بقاي ما، حتي امروزه، به رفتارها و مهرباني انسانها بستگي دارد. چون در ابتدا و انتهاي زندگي‌مان به محبت ديگران وابسته‌ايم، پس چرا، آن دوران كه فرصت داريم، به ديگران مهرباني نكنيم؟